De winkel van Spullenhulp in Merksem heeft definitief zijn deuren gesloten.

Wij blijven echter afhalingen doen in het Antwerpse.

Indien u wenst dat onze vrachtwagen bij u langskomt, gelieve dan te bellen naar het nummer 02.541.13.86.

In een wereld waarin burgers soms de indruk hebben dat ze machteloos staan tegenover de grilligheid van de economie, het behoud van de natuur en de mondialisering, wil de online community Evoto.be, een initiatief van de firma Eternit, de mens opnieuw centraal plaatsen in het maatschappelijke debat.

Evoto.be gelooft immers in de kracht van mensen om te werken aan een betere en duurzame wereld . Zij wil dan ook alle mensen die deze visie delen bundelen.
Door mensen zelf de mogelijkheid te geven om niet alleen hun stem uit te brengen op een project, maar ook de projecten zelf online op te volgen en zelfs projecten aan te brengen, hebben ze via Evoto.be het platform om zelf iets te doen voor een betere wereld.

Vandaag werd een eerste cheque van € 5.000 uitgereikt aan Spullenhulp voor het financieren van het project Een Eigen Dak, maar u kunt nog altijd het project ondersteunen door te stemmen op de website van evoto.be
Bedankt voor uw steun!

Het percentage mensen dat wij in al onze sociale cellen van Spullenhulp begeleiden en die kampen met een verslaving, is werkelijk indrukwekkend. Het schommelt, naargelang de periodes, tussen 65 en 85 %. Bovenaan de lijst staat alcohol.

Alcohol is een verderfelijk goedje. Hij lijkt op het eerste gezicht een vriend die kan luisteren, sussen, de zorgen van het leven doet vergeten. Hij wordt beetje bij beetje onmisbaar als vertrouweling en wordt alsmaar vaker opgezocht, om er plots niet meer zonder te kunnen in de moeilijke momenten. Hij richt niet overal dezelfde ravage aan, maar als de grond er zich toe leent, is afglijden onvermijdelijk! De mensen in kwestie hebben vaak een moeizaam parcours achter de rug en dan is een kruk om te steunen altijd welkom. Maar die steun is maar schijn, ze zakken integendeel nog dieper weg.

Wij wilden daar iets aan doen, die mensen helpen om te ontsnappen uit die verraderlijke valstrik. Met de steun van het Riziv en na de indiening van een dossier bij de FOD Volksgezondheid riepen we een cel in het leven die we ‘Syner’Santé’ hebben genoemd. Deze cel heeft de opdracht om mensen uit te nodigen om het verhaal te doen over hun gevecht met hun verslaving – aan wat ook – , bij een pluridisciplinair team dat onafhankelijk van de andere sociale cellen van Spullenhulp werkt. Naargelang van de situatie, en altijd met het volste respect voor de persoon en enkel wanneer deze het zelf wil, wordt een geregelde opvolging op maat aangeboden. Dat kan gaan tot opname in een ziekenhuis om te ontwennen.

Sommige mensen zijn minder vastbesloten, of het is niet het juiste moment. Vaak zijn de situaties erg complex en de vele oorzaken van verslaving zijn meestal te zoeken in een ver verleden. Het is niet altijd gemakkelijk om daar vrijuit over te praten. Sommigen geven het al eens op. Maar dat is slechts uitstel, want de klik met het team was er al. Vroeg of laat zal de persoon in kwestie beseffen dat hij altijd terug kan komen, het team in vertrouwen kan nemen, een luisterend oor kan vinden en dan misschien de volgende stap zetten. Het is een werk van lange adem, dat soms zelfs jaren in beslag kan nemen. Het succes is toe te schrijven aan de relatie met een vertrouweling die zich van zijn kant nooit opdringt.

André Bouret | Directeur Sociale Acties

Gesprek met het team van Syner’Santé

Hoeveel mensen volgt uw dienst momenteel?
Sinds de dienst in maart 2011 startte, hebben we 157 dossiers aangelegd, alle aanvragen en richtingen inbegrepen. We stellen vast dat de externe opvolging buiten het Onthaaltehuis van Spullenhulp voortdurend toeneemt. De aanvragen gaan van een gewoon gesprek tot gerichte opvolging, en meer regelmatige en intensievere begeleiding, maar altijd naargelang de vraag van de persoon zelf. Soms wordt doorverwezen naar een derde dienst, wanneer het alcoholprobleem niet overheerst of wanneer blijkt dat er sprake is van nog andere verslavingen.

Hoe vaak zijn er afspraken?
Er is geen vaste regel. Wij werken op verzoek. Als we aanvoelen dat het dringend is, schrijven we uiteraard de persoon in voor het eerstvolgende spreekuur. Wanneer bijvoorbeeld een behandeling moet uitgestippeld of gewijzigd worden, wat een meer geregelde en soms intensieve opvolging vraagt, werken wij samen met de maatschappelijk werkers van het Onthaaltehuis.

Verbindt de dienst Syner’Santé voorwaarden aan de opvolging?
Ja, aan de opvolging door onze dienst zijn enkele voorwaarden verbonden.
De dienst is enkel voor mannen:
- tussen 18 en 65,
- die gehuisvest zijn of waren in het Onthaaltehuis van Spullenhulp,
- die kampen met verslavingsproblemen, in het bijzonder alcohol,
- die dagelijkse begeleiding, medisch-psychosociale steun wensen.

Wordt de hulp van Syner’Santé altijd aan een psychiatrische opvolging gekoppeld?
Nee, omdat wij altijd op vraag van de persoon werken. Sommige mensen willen geen gesprek met de arts-psychiater en verkiezen opvolging door de verpleegster of de maatschappelijk werkster. Voor sommigen is een psychiater nog te sterk verbonden met ‘gek of ziek’ zijn. Ons werk, dat in dat geval van lange duur kan zijn, bestaat er dan vooral in om zo nodig die persoon te doen beseffen dat psychiatrische opvolging hem alleen maar ten goede kan komen.
Wij volgen soms mensen die extern ook al psychiatrisch gevolgd worden. In dat geval willen wij het aantal zorgverstrekkers niet verhogen, maar kiezen we eerder voor samenwerking met de externe partners. Er is bij ons trouwens maar één keer per week een spreekuur met onze psychiater, we moeten dus vooral de dringende vragen behandelen. Extern kan er trouwens veel tijd liggen tussen twee afspraken, zelfs één tot drie maanden!

Hoe hoog is het percentage psychiatrische opvolging?
27% van de gebruikers van Syner’Santé wordt extern psychiatrisch gevolgd. Onze psychiater werkt maar één dag per week bij ons, en ontvangt dus maar 38% van de gevolgde patiënten.

Op welke resultaten hoopt u?
Het is moeilijk om het over tastbare resultaten te hebben. Wij beklemtonen telkens weer dat de problematiek van alcohol het gevolg is van andere problemen. Alcoholisme is een cyclische ziekte, die nooit echt achter de rug is, die een heel leven lang meegaat. Ook een ontwenningskuur geneest niet, maar maakt deel uit van het zorgproces. Ons werk bestaat er vooral in om de persoon bewust te maken van zijn verbruik en van het vernietigend effect dat het heeft, vooral op hemzelf. We moeten hem leren aanvaarden dat hervallen altijd mogelijk is, dat het een integrerend deel is van het hele proces. Een einde maken aan verslavingsgedrag is een strijd die dagelijks en op lange termijn moet gestreden worden. De begeleiding naar onthouding toe is een deugd, een houding, een proces dat zich inschrijft in de tijd en altijd aanpassing aan het ritme van de persoon nodig maakt.

Pakt u ook andere verslavingen dan alcohol aan?
Onze dienst biedt medisch-psychosociale begeleiding aan mensen die met een verslaving kampen, maar wel alcohol in het bijzonder. We sluiten uiteraard niet de deur voor mensen die met andere verslavingen kampen en hebben wel vaker gesprekken met hen. Maar die personen verwijzen we dan wel geregeld naar externe diensten die daar meer geschikt voor zijn. Eén van onze doelstellingen is om samen met de persoon in kwestie een netwerk van hulp en zorg uit te bouwen. Werken in een netwerk en externe samenwerking maken deel uit van onze opdrachten.

Wie zijn uw bevoorrechte partners en hoe werkt u samen?
Eerst en vooral hebben wij een zeer nauw intern samenwerkingsverband met het Onthaaltehuis van Spullenhulp en met de VZW Een Eigen Dak (de dienst die de ex-bewoners van het Onthaaltehuis van Spullenhulp opvolgt). Wij effenen het pad met informele contacten, onze aanwezigheid in het Onthaaltehuis tijdens onze permanenties en onze deelname aan de teamvergaderingen van het Onthaaltehuis, om informatie uit te wisselen. Dankzij de dienstverlening na de huisvesting kunnen wij het werk dat we in het Onthaaltehuis opstartten, voortzetten.
Extern ondersteunen en adviseren wij de veldwerkers in hun taken rond geestelijke gezondheid, en meer bepaald verslaving en alcoholisme. Wij werken ook samen met de andere onthaaltehuizen voor dakloze mannen, de psychiatrische ziekenhuizen, de dagcentra, de centra voor geestelijke gezondheid,… alles wat ons in staat stelt om de persoon die zich wil laten ‘verzorgen’ zo goed mogelijk te helpen.

Hoe neemt u uw patiënten concreet ten laste?
Wij hebben permanenties in het Onthaaltehuis van Spullenhulp, maar we hebben ook externe kantoren. Sommigen komen liever daar naartoe, om stigmatisering te vermijden en de discretie te bewaren. Wij ontvangen de persoon naargelang zijn vraag en op zijn ritme. Samen tekenen we een hulpproces uit. Als de persoon de psychiater wil ontmoeten, schrijven we hem in voor het spreekuur, dat elke maandagmorgen loopt en volledig gratis is.

Welke meerwaarde heeft een mobiele cel?
De ambulante dienst speelt een belangrijke rol in de relatie die we met onze patiënten uitbouwen. We kunnen op deze manier in een netwerk werken en sneller ingaan op de vraag. We kunnen op elk ogenblik tijdens het parcours van de persoon het opvangpunt zijn.

Vraagt het alcoholismeprobleem bij daklozen een andere benadering dan bij andere patiënten? Welke specifieke eigenschappen heeft het?
De heikele situatie van de dakloze, het tekort of totaal gebrek aan sociale banden, een breuk met de familie zijn zeer vaak de oorzaak of het gevolg van alcoholisme. Daklozen komen in het Onthaaltehuis aan nadat ze korte of langere tijd op straat leefden, ze hebben geen enkel houvast meer. De alcohol is nog hun enige gezelschap. Het is natuurlijk een hele opgave om die problematiek aan te pakken, dat geldt trouwens voor iedere alcoholverslaafde. Maar eerst werken we aan de heropbouw, bieden een stabiele omgeving en maken we ook vaak de dingen administratief en sociaal weer in orde. De persoon moet er klaar voor zijn en in een meer comfortabele situatie zitten om vervolgens in de diepte te werken.

Getuigenis van Frédéric, 32 jaar

- Sinds wanneer doet u een beroep op de diensten van Syner’Santé?
Ik heb vroeger drie keer verbleven in het Onthaaltehuis van Spullenhulp. Een jaar geleden deed ik een beroep op de diensten van Syner’Santé omdat ik weer grond onder de voeten wou krijgen en zeker niet meer wou hervallen.

- Waarom hebt u op een bepaald moment hulp gevraagd aan Syner’Santé?
Mijn maatschappelijk werker heeft mij sterk aangeraden om het te doen, omdat het me kon helpen bij tal van stappen die ik moest zetten, zowel in mijn dagelijks leven bij Spullenhulp als in mijn externe contacten en voor mijn toekomstplannen. Tegelijk besefte ik op dat moment ten volle het probleem. Ik zag die hulp als een laatste kans om het te redden.

- Op welke manier krijgt u hulp van Syner’Santé?
Syner’Santé geeft voortdurend hulp, volgt mij over de hele lijn op en legt links tussen de verschillende stappen: ontwennen in het ziekenhuis, een postkuur en daarna opvolging na de huisvesting. Zonder deze ‘veiligheidsgordel’ sta je er vaak alleen voor om al die stappen te zetten, want de instellingen die ons helpen bij een bepaalde stap, zorgen meestal niet voor de overgang naar de volgende.

- Wat wenst u voor de toekomst?
Mijn doel is momenteel om – op termijn – helemaal zonder de hulp van Syner’Santé te kunnen. Ook al zal deze periode vrij donker geweest zijn, ik zal er altijd goede herinneringen aan bewaren.

- Wat is volgens u het belang van een dienst als Syner’Santé ?
Het grote belang van Syner’Santé is dat het de stroom gaande houdt tijdens het hele parcours, dat van nature uit eerder ‘versnipperd’ is. Zonder zich in de plaats te willen stellen van de persoon die de motor achter deze hele aanpak blijft, biedt Syner’Santé ondersteuning, geeft een structuur en een vooruitzicht op lange termijn. Dat is erg belangrijk als je van nergens komt en niet weet waartoe. De nabijheid van de mensen van Syner’Santé in het Onthaaltehuis van Spullenhulp vergemakkelijkt ook het contact. De grote kracht van de dienst is dat het gaat om onvoorwaardelijke begeleiding. Er is altijd de keuze, niets wordt opgelegd. De persoon blijft zelf volledig meester van zijn lot.

Ik wou graag mijn excuses aanbieden aan al wie zich gekwetst voelde door mijn editoriaal artikel in het Nieuws nr. 183 van de vzw Spullenhulp onder de titel “Laten we trouwen”. Ik wou in mijn tekst pleiten voor verdraagzaamheid en ruimdenkendheid. Maar nadat ik alles nog eens goed nagelezen had, besefte ik dat het niet erg duidelijk was en dus vatbaar voor interpretatie. Laat ik het dus hier wel duidelijk stellen: ik denk hoegenaamd niet dat homoseksualiteit een ziekte is.

Het was mijn bedoeling om de aandacht van de lezers te vestigen op het feit dat we allemaal vaak voorgekauwde ideeën hebben over categorieën van mensen en dat die vooroordelen gevaarlijk zijn.

De mensen die bij Spullenhulp aankloppen (daklozen, werklozen, enz.), zijn het slachtoffer van deze vooroordelen waar ik als algemeen directeur al jaren tegen vecht.

Ik wou onze lezers aansporen om verder te kijken dan die kant-en-klare opvattingen, om de hand te reiken naar de ander en om een eigen mening te vormen eerder dan zich te baseren op “men zegt…”.

Wie deze stap zet, beseft al snel dat wij mensen, ongeacht geslacht, kleur, godsdienst, enz. echt zeer veel gemeen hebben.

Wie dat ziet en aanvaardt, kan ook luisteren naar wat die ander te zeggen heeft en zich uiteindelijk een opvatting eigen maken die niet langer gestoeld is op vooroordelen, maar op echte kennis van die ander.

Julien Coppens
Directeur VZW Spullenhulp

Spullenhulp maakt dit jaar van de kerstperiode gebruik om een sensibiliseringscampagne te lanceren. Die gaat van start naar aanleiding van 700 ton afval die de vzw dit jaar opnieuw in hun welbekende kledingcontainers verzamelde.

Een geschenk krijgen in de kerstperiode is geen nieuwigheid. Ook dit jaar weer liggen er miljoenen cadeaus op ons te wachten onder prachtig versierde kerstbomen. Het is een evidentie hierover verheugd te zijn. Jammer genoeg is niet alles wat men krijgt een mooi cadeau, zo kon Spullenhulp dit jaar opnieuw ondervinden. Daarom wil de vzw tijdens de eindejaarperiode graag de aandacht vestigen op een problematiek die haar bijzonder nauw aan het hart ligt: de toenemende hoeveelheid afval in haar inzamelcontainers voor kledingstukken.

Al sinds haar oprichting 75 jaar geleden strijdt vzw Spullenhulp tegen armoede en sociale uitsluiting. De gele kledingcontainers waarin ‘afgedankte’ kledingstukken worden verzameld om hen nadien een tweede leven te geven, zijn niemand onbekend. Daarmee zet de organisatie reeds vele jaren maatschappijbewuste mensen aan tot het schenken van textiel dat bij hen thuis geen plaats meer vindt.

“We dragen deze mensen een buitengewoon warm hart toe. Dankzij hen kunnen honderdduizenden mensen genieten van kwaliteitsvolle gerecycleerde voorwerpen die we samen voor hen verzamelen,” voegt Yseult Stiernet, projectverantwoordelijke bij de vzw daar graag aan toe. De schenkingen worden door vzw Spullenhulp opgehaald, verwerkt en opnieuw aangeboden in één van de 18 winkelpunten doorheen het land. Met de winst worden de sociale acties van Spullenhulp gefinancierd.

De laatste jaren krijgt de organisatie echter te maken met een onhoudbare en immorele problematiek. “Er komt steeds meer afval terecht in onze containers. Het gaat daarbij niet enkel om besmeurde of onvolledige kledingstukken – die om die reden onbruikbaar zijn – maar ook afval, etensresten of erger zijn jammer genoeg geen uitzondering meer,” valt te verstaan bij Spullenhulp. Een korte greep uit het lijstje van zaken die op een onbegrijpelijke manier verdwaald raken in de containers: lege drankkartonnen, kapotte flessen maar ook stinkende luiers, gebruikte tampons, rottende vis en andere dode dieren. Het gaat hierbij over meer dan 7 00 ton afval per jaar. “Het kost de organisatie handenvol geld om het huisvuil te scheiden van de waardevolle kledingstukken en opnieuw te verwijderen. Eén ton afval verwijderen kost al snel €135. Het ergste is dat veel kwaliteitsvolle giften erdoor besmeurd raken en zo verloren zijn.”

Een nieuwe sensibiliseringsactie, in samenwerking met reclameagentschap DDB, wil mensen op een ludieke manier wijzen op dit aanhoudende probleem. Tijdens de kerstperiode zal Spullenhulp een nieuwe online video verspreiden. Hierin is een kerstman te zien die op de Brusselse kerstmarkt voor de gelegenheid aan voorbijgangers kadootjes uitdeelt. Niet zomaar kadootjes, want deze exemplaren komen recht uit de kledingcontainers met de nodige verbaasde en kwade reacties tot gevolg. Niet het minste spektakel verzekerd!
“De campagne heeft tot doel kijkers aan te zetten tot zelfreflectie. We willen dat mensen goed nadenken over de kwaliteit van de producten die ze weggeven. Mensen opnieuw trots maken op wat ze afstaan, daar gaan we voluit voor,” verklaart Julien Coppens, algemeen directeur van vzw Spullenhulp.

Wij merken sinds enkele jaren dat het daklozenpubliek alsmaar jonger wordt. Dat beamen alle veldwerkers in België en ruimer in Europa. Volgens de laatste cijfers van de FOD Economie loopt 21% van de Belgen het risico om in de armoede of sociale uitsluiting terecht te komen. Voor Brussel zou zelfs 27,8% onder de armoedegrens leven. Dat cijfer ligt nog hoger als enkel de jongeren en ouderen worden meegeteld. De stijging van de prijzen voor energie, voor voeding, voor huisvesting, een te grote schuldenlast, het gebrek aan vooruitzicht op werk, de economische crisis zijn allemaal factoren die bovenop de structurele oorzaken komen, die al decennia lang tot dakloosheid leiden. Zo neemt de druk op de jongeren toe. De overgang van jongere naar volwassene is in normale omstandigheden al heikel, en deze jongeren zijn dus een bijzonder kwetsbaar publiek.

Een vernieuwend project

De vzw Spullenhulp levert gedurig inspanningen om zich aan de evoluties in de maatschappij aan te passen en dus ook aan de veranderende profielen van het daklozenpubliek. Daarom besliste de vereniging om een onthaaltehuis te openen dat zich enkel tot jongeren onder de 25 richt. Dit antwoord op de problematiek van de toename van het aantal jonge daklozen werd stilaan meer dan nodig in een hoofdstad die nog geen aangepaste structuur voor dit heel aparte publiek aanbood.

Het is veel meer dan gewoon huisvesting. De jongeren krijgen een echt project voor socioprofessionele herinschakeling voorgesteld, op basis van responsabilisering naar hun toekomst toe en van hun actieve inzet: “In onze maatschappij waarin werken hoog aangeschreven staat, draait inschakeling bijna altijd rond dat werk. Maar dat kan in verschillende vormen: met opleiding, omscholing, een contract, vrijwilligerswerk, stages, studentenjobs … We moeten dus aanmoedigen dat de jongere actief bezig is”, stelt André Bouret, die het project leidt.

Dankzij een luisterend oor, begrip en een heel gerichte benadering zullen de maatschappelijk werkers begeleiding en een pedagogische aanpak aanbieden die aansluit bij de realiteit van de jongeren. Hij verbindt zich tot een individueel project, dat hem aanzet om dag na dag de touwtjes van zijn leven zelf in handen te nemen, zowel in zijn persoonlijke stappen als in de deelname aan de huishoudelijke taken. Hij wordt aangespoord om zich in te zetten voor een proactieve persoonlijke dynamiek.

Hij verbindt zich ook voor een collectief project, namelijk dat van de vzw Spullenhulp op de eerste plaats, en vervolgens dat van het leven in groep, met alle beperkingen en voortdurende aandacht voor het respect voor de ander. Begeleiding op de weg naar autonomie, steun bij de opleiding, hulp bij de aanleg van een onmisbaar sociaal netwerk… met @Home18-24 hoopt de vzw Spullenhulp de jongeren te helpen om de bakens uit te zetten voor hun sociale integratie. “Door de sensibilisering voor de realiteit van het dagelijks leven en de dagelijkse deelname aan het samenleven in een kleine groep van vijftien, hopen wij dat de jongeren die enige tijd in het onthaaltehuis verblijven, enthousiast in de samenleving zullen stappen, in de wetenschap echter dat ze niets cadeau zullen krijgen”, besluit André Bouret.

Wat is een Sociaal Verhuurkantoor en waaruit bestaat haar taak?

Een Sociaal Verhuurkantoor is een vereniging die erkend is door zijn gewest en die als doel heeft de huurwoningen, die vooral in handen zijn van privé eigenaars, sociaal aantrekkelijker te maken. SVK’s, die altijd het statuut van vzw hebben, werden opgericht in de loop van de jaren 90 in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, en dit ten gevolge van de forse stijging van de huurprijzen.

Welke zijn de voorwaarden als huurder, om in aanmerking te komen voor een tussenkomst van een SVK?

De voorwaarden zijn afhankelijk van het verhuurkantoor, in functie van de partnerschappen eigen aan elk SVK. Maar de voorwaarde die voor elke kantoor van toepassing is, is het financiële aspect: het publiek dat in aanmerking komt is hetzelfde als de kandidaten voor de sociale woningen, wat de inkomsten betreft.

De Sociale Verhuurkantoren werken dus vaak in partnerschapsverband?

Ja, want wij richten ons vooral op een kansarm publiek, en het is de bedoeling zo nauw mogelijk samen te werken met sociale diensten om bovenop het recht op een behoorlijke huisvesting een sociale begeleiding te verzekeren.

Hoeveel woningen worden door de SVK’s in Brussel beheerd?

Ongeveer 3000 tot 4000 maar de markt is in volle expansie. In vergelijking met het aantal sociale woningen in Brussel, zo’n 38.000, lijkt dit onbeduidend. Om de kans op reïntegratie van onze huurders te optimaliseren zijn er bij IRIS VZW regelmatig contacten met de verenigingen die lid zijn en de bewoners begeleiden en is er ook een jaarlijkse vergadering voor evaluatie en om alles terug op punt te stellen. De voorwaarden voor sociale begeleiding zijn verder vastgelegd in het binnenhuis regelement van onze VZW.

Is de vraag hoger dan het aanbod?

Ja, zeker. Ook hier is de crisis voelbaar. De wachtlijsten van de Sociale Verhuurkantoren variëren naargelang de criteria die worden gehanteerd en vormen dus geen sluitende indicator. Bij IRIS VZW hebben wij het ganse jaar door een wachtlijst met 100 tot 150 kandidaat huurders. En voor andere SVK’s die zich niet enkel beperken tot de sociale dienstpartners, zijn er meer dan 1000 kandidaten op de wachtlijsten.

Wie zijn jullie partners?

In ons geval hebben we een twintigtal sociale dienstparnters. De helft is afkomstig van de sector van de thuislozenzorg, zoals onder meer Spullenhulp. Op 31/12/2011 waren op de 118 huurders van IRIS VZW 11 huurders begeleid door VZW Spullenhulp. De andere helft is meer gericht op de hulp aan een publiek dat zeer uiteenlopend is, gaande van ex-gevangenen of mensen in inschakeling tot mensen met gezondheidsproblemen, gehandicapte personen, vluchtelingen, enz.

Hebt u in het algemeen meer aanvragen van gezinnen of van alleenstaanden?

In feite is de vraag geen spiegelbeeld voor de noden die er zijn. De partners kennen de huurwoningen van het SVK met de welke ze samenwerken. Wij bijvoorbeeld, hebben meer kleine woningen dan grote en bijgevolg krijgen wij ook meer aanvragen in die zin. Nvdr: Een nauwe samenwerking met Spullenhulp drong zich op daar zij zich vooral richten tot alleenstaande mannen.

Welke zijn de voordelen voor een eigenaar om zijn eigendom aan een SVK toe te vertrouwen?

Het verhuurrisico voor de eigenaar is zo goed als nul want het SVK dekt het risico. De belangrijkste voordelen zijn dat het beheer van de woning volledig in handen is van het SVK (zoeken naar nieuwe huurders, onderhoud van de woning,…) die tevens een financiële garantie biedt. De eigenaar blijft maandelijks zijn huur ontvangen zelfs wanneer de huurder vertraging heeft met zijn betalingen. Een woning die een maand leegstaat door het plotse vertrek van een huurder, kosten van Vredegerecht, alles is ten laste van het SVK.

Hoe staat u tegenover al die leegstaande woningen?

Er zijn vandaag meer aanvragen voor betaalbare woningen dan er beschikbaar zijn, en het einde van de crisis is nog niet in zicht. Hiermee rekening houdend, kunnen alle mensen die in de sector werken de inspanningen die gedaan worden in die richting alleen maar ondersteunen.

En de SVK’s, voeren zij specifieke acties in die richting ?

Natuurlijk steunen wij de strijd tegen leegstande woningen maar wij doen geen actief onderzoek. Dat levert niets op. Daarentegen proberen we ons steentje bij te dragen via de federatie van de SVK’s, die reeds een aantal jaren campagnes voert naar het grote publiek toe. En dat begint zijn vruchten af te werpen want meer en meer eigenaars van leegstaande maar ook bewoonde woningen komen aankloppen. De gemeentebelasting op leegstand zit er natuurlijk ook voor iets tussen. Maar in deze strijd, kunnen enkel de autoriteiten een doorslaggevende rol spelen. de SVK’s zijn er op de tweede plaats om interesse bij de eigenaars op te wekken en hun diensten aan te bieden. Een leegstaande woning is niet altijd een strategische keuze van de eigenaar. Soms gaat het om een achtergelaten en vergeten pand. De dreiging van de gemeentebelasting op leegstand en de aangeboden oplossing door SVK’s zijn in dit geval een stap in de goede richting.